Tim de Vries

In deze tiendelige blogreeks staan we stil bij de levensloop van een onderneming. Welke rechtsvorm kies ik? Wat is nodig voor de oprichting van een vennootschap? Hoe eindigt een vennootschap? Wie zijn de betrokken stakeholders en hoe ga je om met een zakenpartner die vertrekt? In dit vijfde deel bespreken we hoe afspraken binnen een vennootschap kunnen worden vormgegeven. Ook bespreken we het belang van duidelijke afspraken. 

Deze maal een blog die niet alleen onze vastgoedpraktijk raakt, de uitspraak van de Hoge Raad die in dit blog wordt besproken raakt alle rechtsverhoudingen waarin partijen over en weer schulden aan elkaar moeten voldoen en die met elkaar willen verrekenen. 

De Hoge Raad heeft namelijk op 23 januari 2026 een richtinggevende uitspraak gedaan over de verhouding tussen verrekening en verjaring. Het arrest verduidelijkt hoe ver de mogelijkheid tot verrekening reikt wanneer een vordering is verjaard. Daarmee geeft de Hoge Raad een algemeen kader dat relevant is voor alle duurovereenkomsten waarin betalingsverplichtingen een rol spelen.

Het onderscheid tussen 290-bedrijfsruimte en 230a-bedrijfsruimte is in het huurrecht voor bedrijfsruimte van groot belang. In een beschikking van 6 maart 2026 heeft de Hoge Raad zich opnieuw uitgesproken over deze kwalificatievraag en over de motiveringsplicht van de rechter wanneer partijen daarover essentiële stellingen aanvoeren.

De zaak draaide om de vraag of een gehuurde ruimte van een traiteur/cateringbedrijf moest worden aangemerkt als bedrijfsruimte in de zin van art. 7:290 BW of als overige bedrijfsruimte in de zin van art. 7:230a BW.